Ik ben een verzamelaar. We hebben het hier eerder over gehad. Maar ik heb besloten om mijn complete garderobe (inclusief onderbroeken met gaten die ik al 15 jaar heb en ook dráág… het is afschuwelijk) weg te doen. Ik begin opnieuw! Heerlijk!

Momenteel heb ik 50 broeken. Die draag ik allemaal. Er zijn er drie die ik vooral draag. De rest heeft gaten, of mijn bil hangt eruit omdat hij gescheurd is, maar ”hij zit zo lekker dus kan thuis nog wel.”
Ik kan heel moeilijk afscheid nemen, want ‘die ene broek droeg ik toen ik voor het eerst met George wat ging drinken’ enzovoort.

Tijdens het sorteren kijk ik naar twee stukken die op de weggooi-stapel liggen. De rest is opnieuw op de ‘draag ik thuis misschien wel’ stapel terecht gekomen. Godverdomme. Zo blijf ik erin.
‘Gaat het goed?’ vraagt mijn moeder via iMessage.
‘Ik heb besloten dat ik niets weg doe, maar de vuilniszakken op zolder zet. Dat maakt het makkelijker.’
Mijn moeder typt: ‘En dan na een half jaar gewoon weggooien!’
‘Nee man!’ antwoord ik. ‘Ik ga dat niet zomaar weggooien zonder kijken!’

‘Er zit kleding bij van groep 8.’ verduidelijkt mijn moeder. ‘Dat mag nu echt wel weg hoor.’