Sikke en Tim weten dit niet, maar ik kocht voor hun verjaardag niet alleen (op aanraden van Leon) het bordspel Bears vs. Babies, maar ook ‘’The Mind’’. Een spel waarbij je niet mag praten. En dat leek me best aardig, omdat Sikke net zo’n blabla meneer is als George. Dat zou Tim wat rust gunnen.
Toen de spelletjes bezorgd werden, bestudeerde ik The Mind. Ik wilde het spelen. Ik wilde Bears vs. Babies natuurlijk ook wel spelen, maar niet zo graag als ik The Mind wilde spelen. In plaats van het in te pakken in cadeaupapier voor Sikke en Tim, legde ik het op de stapel bordspellen naast de bank. Ik ken geen schaamte.

Vanavond haal ik het uit de verpakking.
Ik verdeel de kaarten en leg er zonder overleg eentje bij George neer.

‘We werken samen, maar we mogen niet praten. Dat is het spel.’
George trekt een wenkbrauw op: ‘Oke?’

Als we het spel een beetje doorkrijgen, zie ik dat George zijn kaarten stuk voor stuk grondig bekijkt. Ik heb een vlinderbuik, omdat hij zo serieus doet. Het is zeldzaam dat hij zo rustig is.

‘Ik vind het leuk als je stil bent.’ flap ik eruit.