‘Moeten we nog boodschappen?’ stuurt George als ik net binnen kom lopen. De woensdag vind ik altijd zo’n hel. Veel te druk, ik word er helemaal chaotisch van.
‘We kunnen ook wat bestellen? Kies jij maar.’
‘Bestellen!!’

Om zes uur is George thuis. ‘Mooi!’ zeg ik. ‘Daar ben je dan. Kunnen we nu bestellen?’
‘Nu al?’ hij kijkt op zijn horloge.
‘Ik heb honger!’
‘Is het niet vroeg?’
‘Het is er toch niet meteen.’
‘Oké.’

In de tussentijd kan George zijn hele dag vertellen, kan ik mijn hele dag vertellen, zien we een scooter voor ons huis stoppen die (verdomme) eten voor Samantha komt brengen, Samantha gaat na haar eten weg, komt weer terug, we kijken de op een na laatste aflevering van Toon en George kijkt me moedeloos aan als die is afgelopen. ‘Is het al bijna tijd?’
Ik kijk op het Thuisbezorgd klokje dat al op nul staat.
Dan verschijnt er een smsje. ‘Uw bestelling wordt nu bereid.’

‘Godsamme. Dat duurt dus nog een eeuw.’
‘Ja…’

We starten de laatste aflevering van Toon alvast en dan ineens, na anderhalf uur wachten, klinkt de deurbel.
George springt op: ‘Als dit iemand anders is stomp ik hem op zijn muil.’