In februari kreeg George via de post een verjaardagscadeautje van Leon en Steffy. Een bordspelletje voor twee personen. Schotten Totten, heet het. En ik ben dol op bordspellen. George ook wel, maar die heeft daar na 14 uur werk niet altijd zin in. En in de weekenden is hij regelmatig weg of ook aan het werk, dus we hebben weinig kans gehad om het te spelen. Elke keer als we wel even bezig waren, kwam er wat tussen waardoor ik het teleurgesteld weer terug in de doos schoof. Maar vanavond is het anders. We laten ons door niemand storen.

Steffy en ik zijn met elkaar in gesprek, maar ik moet het snel afronden. Het is al half tien en vandaag is de dag die je wist dat zou komen.
‘Oké ‘ zeg ik. ‘George en ik gaan EINDELIJK even goed Schotten Totten, want hij heeft nu tijd! Ik ben zo blij!’
Het blijft even stil.
‘Wat gaan jullie doen?’
‘Schotten Totten.’
‘Is dat jullie benaming voor…’
‘Wat?’ Ik denk kort na, maar dan valt het kwartje. Ik begin te lachen. Er is toch niemand die dat zo noemt?
‘Je hoeft echt niet álles met me te delen hoor.’ antwoordt ze.