Als je gaat trouwen, dan moet je ook in ondertrouw. Dit zijn dingen die ik nu weet. Ik voel me heel volwassen en serieus. Ik voel me ook heel klein bij het idee dat ik allemaal hele volwassen beslissingen moet nemen. Als ik dan samen met George, de boomstammenversleper, ergens aanklop, kijken mensen me voor mijn gevoel aan alsof ik nog niet helemaal oud genoeg ben om zo volwassen te doen. Of misschien denken ze wel dat ik enorm onder de duim zit van de boomstammenversleper naast mij (en dat is natuurlijk ook zo).

Hoewel alle beslissingen makkelijk genomen werden, is er eentje waar ik echt mijn hoofd over breek. Het is te groot. Ik ben er te klein voor.

Zodra we in ondertrouw gaan, moet ik weten welke achternaam ik zal aannemen.

Ik zit er al máánden mee in mijn maag, maar niemand vraagt er wat over. Mensen vinden het belangrijker om te weten welke smaak taart je hebt en welke jurk je draagt, dan hoe je DE REST VAN JE LEVEN genoemd wil worden.

Gelukkig is er Dunja, die me op een ochtend wakker smst: ‘Maar ik zat te denken hè… Heet jij straks geen Jacky Overmeen meer?’

Ah! Er is eindelijk iemand die snapt dat dit écht een ding is!

‘Heet je dan Jacky Souilljee?’ typt ze verder. ‘Want dan wordt het tijd dat ik weet hoe je dat uitspreekt.’