Ik vind het echt lastig om mee te doen met de wereld. Zodra ik me in professionele sferen bevind, krijg ik direct het idee dat ik me als een soort verstandige volwassene moet gedragen. Dat ik ‘kinders’ moet zeggen in plaats van ‘kinderen’, omdat ik inmiddels toch potverdorie wel oud genoeg ben om mezelf te kunnen uitdrukken als een oubollig iemand.

Het helpt ook niet mee dat iedereen van mijn leeftijd een keer zo groot is als ik en zich kleedt zoals een dertigjarige hoort te doen. Ik vraag me af waar het in hemelsnaam verkeerd is gegaan bij mij. Waarom voel ik me zo veel minder volwassen dan mijn leeftijdgenoten? Waarom voel ik me een kind naast hen?

Als ik normaal kon doen en kon vertellen over het weer (in plaats van paarden en het feit dat ze niet kunnen overgeven) dan zou ik al wel een mooie en volwassen stap voorwaarts maken. Gok ik.

Ik deel mijn zorgen met Steffy, omdat ik denk dat zij dit wel begrijpt. Ze is ook klein en misschien wel een beetje zoals ik.

Mijn inschatting is verkeerd.

‘Wil je nou zeggen dat je me als klein kind ziet?!’ antwoordt ze.