Dit weekend is Pien er. Een elfjarige rebel die helemaal in haar eentje vanaf Den Haag naar Leeuwarden is gekomen. George stuitert door de kamer van enthousiasme.

George heeft alles tot in de puntjes gepland en aan het einde van de eerste dag, gaat Pien op de bank liggen. Ze wil een film kijken. George kijkt graag mee en lacht er het hardst om.

Terwijl ik me op een twee uur durend college over ANOVA probeer te concentreren,  komen de twee op de bank weer tot leven. Vanuit mijn ooghoeken zie ik ze elkaar porren en het hele gedoe gaat over in een soort stoeipartij waar de katten van naar boven vliegen.

Pien gilt, George schreeuwt, Pien gilt nog harder, George schreeuwt mee…

Eén George in huis is meer dan genoeg. Twee is mishandeling.

‘Yo! Ik probeer hier wat te volgen.’ schreeuw ik er na een kwartier overheen. George en Pien kijken geschrokken op. Ze zijn op slag stil.
‘Pff.’ typ ik naar Leon. ‘Ik probeer een college te volgen maar ze gillen zo hard.’
‘Ze?! Er is toch maar één kind. Ze heeft toch niet meerdere persoonlijkheden?’
‘Ik bedoel Pien én George. Ik had al een kind in huis hè?’