George heeft de afgelopen twee jaar ellendige dingen gehad met zijn ogen. In oktober 2017 werd hij geopereerd aan staar en vlak daarna liet zijn complete netvlies los van dat oog. Precies een jaar later zag hij niets meer met het andere oog; het netvlies hing nog aan één klein stukje vast. Ik verzin het niet.

Na zware operaties en een lange herstelperiode, is het nu eindelijk tijd voor nieuwe brillen. Ik ben er niet zo’n fan van om George te vergezellen in elk aspect van zijn leven, maar het uitzoeken van een nieuwe bril is leuk voor hem. Dit is na een jaar herstel, echt wel een ding. Ik hobbel dus mee.

Nadat George zijn favoriete monturen heeft uitgezocht – en da’s niet makkelijk in een wereld waarin hipsters met opa-brillen regeren – kan hij naar de opticien. Die is vriendelijk, luistert, meet en wenst hem succes verder.
‘Mijn collega Jeroen zal de rest met je afhandelen. Neem hier maar even plaats.’ gebaart hij naar een bureautje en twee stoelen. Hij loopt direct door.

Even later komt er een vrouw aangelopen, die ons beiden een hand geeft.
‘Oh.’ zegt George direct. ‘Je ziet er eerlijk gezegd niet echt uit als een Jeroen.’