De Simpsons App heeft me opnieuw in zijn greep. Ik speel het spel als ik wakker word, als ik naar de wc loop, als ik op de wc zit, als ik doortrek, als ik ontbijt eet, als ik klaar ben met douchen, als ik ergens moet wachten, als ik klaar ben met ergens wachten… Het is schandalig. Echt waar. Nick keek me verbaasd aan toen ik het spel startte. ‘Jezus Jack, speel je dat nou nog steeds?’
‘Nee. Alweer. Ik ben opnieuw begonnen.’
‘Jezus Jack.’

Vijf jaar terug heb ik de fout gemaakt om in-game krasloten te kopen. Ik ben namelijk nogal verslavingsgevoelig. Het is niet ernstig. Ik ga er niet aan onderdoor. Ik heb geen rekening van duizenden euro’s bij Matt Groening openstaan. Alles is onder controle. Maar toch trekt dat donut-kraslot elke keer mijn aandacht zodra ik het spel start… En het is maar één euro. En één euro mist toch niemand? Wat als ik wél 100 donuts win? Dan kan ik de Duff bouwen!

‘Nee!’ schreeuwt George als hij mijn vinger naar het koopknopje ziet gaan.
‘Ja maar…’
‘Nee!’
‘Wat als ik de jackpot win?!’
George grinnikt ‘Jackpot. Zo zou jij heten als je lesbisch zou zijn.’