Als iemand me nou gewoon had verteld dat volwassen worden alleen maar inhoudt dat je elke keer moet bedenken wat je die avond gaat eten, dan had ik gewoon kunnen afhaken. Niemand vertelt je dat soort dingen. Gelukkig kan ik door mijn werk nu wel tegen lastige tieners zeggen dat ze zich niet hoeven te haasten om volwassen te worden, omdat het alleen maar inhoudt dat je je avondeten moet bedenken. En dan zeggen ze vaak ‘Elke dag pizza.’ en dan leg ik uit dat volwassen worden ook inhoudt dat je jezelf een pizza-restrictie oplegt. En dan is het wachten tot ze gaan huilen.

Als je ook maar een klein beetje passie voor het dierenwelzijn hebt, dan komt er bovenop de vraag wat je gaat eten, óók nog de vraag hoe je een gebalanceerd dieet creëert zonder dierenleed te veel te sponsoren.

‘Snackbar.’ zegt George.
‘Ja, maar geen vlees.’ Ik scrol door de opties van de menukaart. ‘Kijk! Ze hebben ook een hummus ding.’
‘Hummus.’ echoot George. ‘Ik weet ni…’
‘Dat zijn kikkererwten. Je houdt van erwten toch?’
‘Ja. Nee.’
‘Nee?’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik wil best wat doen voor een betere wereld, maar ik ga geen hummus eten.’