‘Heb je al wat op je mail gehoord?’ vraagt Marit als we samen met onze koffie en thee zijn gesetteld voor een donderdagmiddag cruffin in Bagels & Beans.
‘Nee.’
‘Jeetje, je stelt je kwetsbaar op en dan krijg je niet eens een antwoord!’
‘Hmm… Ja.’
‘Nu blijft het zo hangen!’
‘Ja.’
‘Of niet?’
‘Volgens mij hangt het inderdaad. Ik heb veel paniekaanvallen.’
‘Ja zie je! Dan hangt het er gewoon. En zo lang je geen antwoord krijgt…’ ze kijkt me aan. ‘Hè bah, en dan moet je weer vanuit jezelf contact gaan zoeken voor een reactie.’
‘Ik ben er geen fan van.’
‘Nee. Snap ik héél goed. Wanneer ga je dat doen denk je? Ik vind trouwens dat je het lang volhoudt. Ik had denk ik al lang weer wat gestuurd.’
‘Ik vermijd dingen in mijn hoofd.’
‘Ja! Maar daardoor krijg je dus misschien wel die paniekaanvallen.’
‘Jep.’ ik neem een slok thee. ‘Het is gewoon kut. En asociaal ook. Ik zou nooit zo lang wachten als iemand duidelijk ergens mee zit.’
‘Wanneer ga je een bericht sturen?’
‘Vanmiddag.’ zeg ik resoluut, maar dan denk ik na. ‘Nee. Morgen. Op donderdagmiddag hebben ze vaak tijd, straks nodigen ze me uit.’