Volgens de brief ben ik één van de 6000 inwoners van Leeuwarden die mee moet doen aan een enquête over tevredenheid. ”We gaan er van uit dat u de tijd neemt om deze enquête in te vullen.”
Ik vind ‘t een beetje opdringerig én de vragenlijst is lang.

Ik heb ook niet echt een mening over straatverlichting, decoraties of de burgemeester.

‘We gaan hem invullen!’ roept George enthousiast als ik hem er weken later over vertel. ‘Krijgen we daar ook geld voor?’
‘Nee. Maar je kunt wel een VVV bon winnen van vijftig euro.’
‘Die mag jij dan wel hebben.’
‘Bedankt.’

George begint enthousiast voor te lezen, maar na een half uur zijn we op nog geen 30% van de vragenlijst.
‘Jezus.’ zucht George terwijl hij doorklikt. ‘Ah! Het gezin.’ Hij draait zich naar me toe. ‘ONS gezin.’
‘Hm.’
‘Hoe veel personen heeft uw huishouden? George speurt over de lijst en klikt het kopje ‘2’ aan. ‘En katten…’ mompelt hij.
‘Wie zijn deze personen?’ leest hij hardop voor. ‘Ik en mijn partner. Ik en mijn kind, ik en.. Nouja, et cetera.’ Hij klikt op ”ik en mijn partner” en gaat hoofdschuddend door naar de volgende vraag. ‘Waarom vragen ze niets over de katten??’