Omdat mijn moeder en ik over een maandje in Polen zitten, leek het me handig wat Pools te leren. Je wil niet ergens stranden en dan niet eens weten hoe je moet vertellen dat je een appel eet. Of dat het jongetje geen man is, maar een kind. Het kan maar van pas komen. Ik raad iedereen zo’n soort voorbereiding ook aan.

Terwijl we deze zaterdagmiddag wat rondrijden door Friesland, komen we – hoe kan het ook anders – uiteindelijk uit bij de MacDrive. ‘Gewoon even een hamburger en milkshake.’ zegt George terwijl we de auto laten aansluiten in de rij. Op dat moment maakt mijn telefoon een geluid. Ik kijk op. ‘O nee! Dat ding zegt dat ik mijn plaats in de top drie ben kwijtgeraakt.’

‘Welke top drie?’
‘Van Duolingo!’
‘Duo wat?’
‘Ja die taal app.’ antwoord ik geërgerd.
‘Wat?’
‘Die app waarmee ik Pools leer.’ ik zucht. Waarom snapt hij het nou niet?
‘Oh dat!’ Roept George en hij brabbelt iets wat alleen maar door kan gaan als iets wat een dronken rus zegt die eigenlijk Spaans probeert te spreken. ‘Stond je in de top drie dan?’ vervolgt hij serieus.
Ik straal: ‘Jazeker!’
‘Dus niemand speelt dat spel?’