Als George rond twee uur ‘s nachts thuiskomt, zit ik op de bank. De woonkamer is donker, op een paar kaarsjes na. Eerst had ik de deken over mijn hoofd, maar zo eng is het allemaal eigenlijk niet. Er komt natuurlijk een plottwist, dat is zeker. De film duurt nog een uur.
‘Nee he.’ zegt George als hij de kamer inloopt. ‘Zit je weer te spoken.’
‘Het is een pop. De pop leeft. Of niet. Ik weet het nog niet.’
‘Chuckie?’
‘Nee Brahms.’
Abrupt zet ik de film op pauze. Ik herinner me ineens het videogesprek op Facebook van vanmiddag. Hannah, de 3-jarige dochter van Anouk en Ferry, wilde enge filters gebruiken waardoor ik de helft van de tijd met het meisje uit The Ring aan het bellen was.
‘Hannah is de duivel, trouwens.’
‘Wat?’
‘Hannah is de duivel. Ze wilde alleen maar enge filters gebruiken voor het bellen en ze heeft een pop met één been. Dat is haar lievelings. Ik heb hem gezien.’
‘Nou dat kan toch.’
‘De pop heet Chuckie.’ zeg ik snel.

George valt stil. Hij kijkt me met grote ogen aan. ‘Hannah is de duivel.’ concludeert hij uiteindelijk.

Ik zet de film weer aan.