Sinds ik me kan herinneren heb ik een gekke bult op mijn scheenbeen zodra ik hem aanspan. Het is volgens mij nooit iemand opgevallen.

Terwijl George en ik tv kijken, dwaalt George af naar mijn blote been. Hij fronst en ik zie een vingertje langzaam richting de bult gaan. Voor ik het weet drukt hij erop. Beiden schieten we van walging en ellende omhoog.
‘Eeeeeeeww!!! Wat de fuck was dat!!’ schreeuwt George.
‘Weet ik veel!!’
‘Wat de fuck man!’

‘IK WEET NIET WAT DAT DING IS LAAT HET MET RUST STRAKS ONTPLOFT HIJ!’

‘HIJ ONTPLOFT NIET DENK IK MAAR IK MOET ER NOG EEN KEER OP DRUKKEN!’

‘NEE IK WIL DAT NIET HET VOELT ZO RAAR!’

‘JA!! WAT IS DAT?! HIJ LIJKT WEL LEEG VAN BINNEN! IK MOET HET NOG EEN KEER VOELEN JACK. HET MOET!’

‘NEE GA WEG IK WIL DAT NIET!’

We kalmeren onszelf, maar ik voel elke keer de rare tinteling van de bult weer door mijn lichaam gieren. Ook George laat het niet los. Ik zie hem staren.
Zodra ik mijn telefoon pak, gaat zijn vinger er weer naartoe.

‘Nee!’ ik trek mijn been naar me toe. ‘Laat het gaan!’
‘IK KAN HET NIET OKE?!’