De bom ligt voor me. Nog maar een paar seconden en dan…
‘Laat maar.’ zeg ik. ‘Hij is ontploft.’
Leon lacht. ‘Ja da’s niet zo gek. Hoe kun je al die kut opdrachten in vijf minuten doen dan!?’
‘Weet ik veel.’ Ik kijk achter mijn laptop langs en zie George op de bank liggen. Hij deelt onze stress van het spel duidelijk niet. Hij kijkt een film, maar hoe langer de film duurt, hoe meer ik George onderuit zie zakken.

‘Heb je de handleiding voor je?’
Ik knik. ‘We kunnen beginnen.’
‘Oké. Het licht is uit. Ik zie niets.’
‘Dan wachten we. Niet alle bommen zijn zo…’
‘Ah nee, dit is ook weer zo’n moeilijke.’ onderbreekt Leon me.
‘Komt goed, komt goed! Vertel me wat je hebt.’
‘Ik heb complicated wires, die met dat sterretje en LED’je weet je wel?’
‘Ja.’
‘Die woorden. En de code… En die morse… Oooh. Dit lukt nooit.’
‘Begin met de woorden!!’
‘Oké. Er staat ”UH-HUH”’
Ik scrol door de handleiding. Mijn ogen vliegen alle kanten op. ‘Kun je dat spellen…’
Op dat moment klinkt er een enorme snurk.
‘Ik verstond het niet. Wat zei George?!’ roept Leon half in paniek. ‘Weet hij het????’