Volgens mij heb ik nog nooit zo veel zin gehad in een stuk chocolade als nu, op deze donderdagmiddag om kwart over vijf. Ik speel wel met dat idee, maar door alle tandartsbehandeling ben ik inmiddels zo geconditioneerd dat ik elke vorm van zoet eten associeer met helse tandpijn. Dus mocht iemand nog een manier zoeken om van de chocolade af te blijven: dit is hem hoor!
Mijn voortanden kan ik niet gebruiken om te bijten, omdat er tijdelijke facings omheen zitten, mijn kiezen aan de rechterkant kon ik al niet gebruiken omdat er een naar gaatje zit en inmiddels is de hele linkerkant van mijn mond een no-go zone omdat er een tand open ligt. Maar vandaag ben ik niet gebeld. De afdruk is dus eindelijk gelukt! Over twee weken heb ik nog een behandeling te gaan en dan is het – godzijdank – klaar. Dan kan ik weer chocolade eten met nieuwe tanden die – door dat perfectionisme van het technisch centrum – wel bijzonder mooi zullen worden.

In mijn ooghoeken, zie ik mijn telefoon oplichten. Nummer onbekend.
‘Hallo?’ zeg ik sceptisch. Laat het alsjeblieft niet….
‘Tandheelkundig Centrum. Ik durf het bijna niet te zeggen…’
Ik zucht. ‘Wanneer en hoe laat?’