‘Deze moeten goed zijn.’ zei ik gisteren toen ik twee dunne rugzakjes vasthield. Het is negentien jaar geleden dat ik met het vliegtuig heb gereisd en ik weet niet hoe streng vliegtuigmaatschappijen zijn. Ik weet wel dat we beiden tien kilo aan handbagage mogen meenemen, maar dat de afmetingen van die handbagage overeenkomen met de afmetingen van een rugzakje dat door kinderen gedragen wordt. Maar goed: hoe veel heb je nou écht nodig voor drie dagen?

We worden vroeg opgehaald in Eindhoven door een taxi, omdat het openbaar vervoer in het complete land plat ligt. Maar daardoor zijn ook alle taxibedrijven in omgeving Eindhoven al vol wanneer we de dag daarvoor proberen een taxi te reserveren. De enige optie was zeven uur in de ochtend; anderhalf uur eerder dan onze ‘’vroegste’’ tijd waarop we moeten vertrekken. Het is niet anders, dan maar te vroeg op het vliegveld. We zijn nog sceptisch of we het in alle verkeerschaos gaan redden, maar deze ochtend parkeert de taxi keurig om zeven uur voor de deur van ons slaapadres.

Wanneer we beiden zitten, vraagt de man – ter bevestiging – waar we naartoe willen.
‘Eindhoven Airport?’ Hij kijkt verward naar ons. ‘Waar is jullie bagage?’