Het is één minuut voor twaalf. Leon is bijna jarig. Nouja, hier in Nederland dan. Zelf zit hij natuurlijk nog steeds in Zuid-Amerika en op zijn locatie is het zeven uur vroeger.

Mijn ouders, en George en ik hebben besloten om Leon een cadeaubon te geven van Steam. Dat is trouwens een van de weinige dingen die je kunt geven als iemand zonder vast adres aan de andere kant van de wereld zit. Voor Steffy’s verjaardag hadden we veel minder geluk; we konden gewoon niets vinden dat bij haar paste én via het internet verzonden kon worden. Uiteindelijk kregen we toch wat voor elkaar, omdat vrienden van Leon naar Zuid-Amerika vertrokken en wel een klein pakketje wilden meenemen. Zo fijn!

Gelukkig hoeft het nu niet zo moeilijk. Om stipt twaalf uur feliciteer ik Leon en koop ik de cadeaubon, die direct naar hem verzonden wordt. Nog geen vijf minuten later, zie ik een berichtje onderin mijn scherm verschijnen.
‘OMG Jacky dat is veel te veel!!’
‘Wat? Je cadeau?’
‘Ja! Super lief, maar weet je het zeker??’
‘Het is van mijn ouders en George en mij. Dus dat valt allemaal wel mee hoor.’
‘Oké, dan kan ik het wel accepteren.’