Sinds Nick heeft besloten meer dan de helft van zijn tijd in Noord Holland door te brengen, valt er een beetje een gat in mijn dagen. Om half negen ‘s ochtends bericht ik hem met de vraag hoe het gaat.
Anderhalf uur later krijg ik een antwoord in de vorm van een YouTube link. Hij leidt me naar ‘Laat me slapen’ van Acda en de Munnik. Ik grinnik en ga verder met mijn dag.

Om één uur krijg ik een berichtje. ‘Wat was jij vroeg. Gaat het wel goed?’
‘Het gaat heel goed!’
‘Ik ben onderweg naar Leeuwarden.’
‘Mooi! Ik wilde gisteren nog vragen of je mee wilde rijden vanaf Noord Holland naar Leeuwarden. Maar dat heb ik niet gedaan.’
‘Wat deed je in Noord Holland?’
‘Niets. Ik was in Rotterdam.’
‘Oh.’
‘Hoe laat kom je aan? Ik heb zin in loempia.’
‘Ik ook.’ zegt Nick. ‘Zonder kip.’
‘Ja. Zonder kip.’
‘Maar dat heeft dat mens niet.’
‘Welk mens?’
‘En die uit de supermarkt, in die vriezer… Dat is het allemaal niet.’
‘Nee. Die vind ik ook heel matig.’

Ik denk even na. ‘Maar wie heeft er geen loempia zonder kip?’
‘Ja die ene met dat witte karretje.’