Het is niet makkelijk om vrienden te hebben die aan de andere kant van de wereld zitten. Hoewel het internet natuurlijk bijna alles goedmaakt, is het soms nog lastig.

Vanavond kijken we het Songfestival. We zijn alle vier geen fan, maar toen George te horen kreeg dat Nederland bovenaan stond in de peilingen, hebben we de tv rond 00.00 uur toch maar aangezet. Leon en Steffy blijven aan de telefoon en ik geef een slecht live verslag van alles wat er gebeurt.

‘Het is live op YouTube!’ zegt Steffy. Als ik naar mijn telefoon kijk, zie ik twee geconcentreerde gezichtjes. Leuk! We kunnen samen kijken. Of nouja, ongeveer. Tegen de tijd dat George enthousiast schreeuwt omdat Nederland 12 punten heeft gekregen, zijn ze op YouTube nog bezig met de puntentelling van het land daarvoor.

‘We moeten niet schreeuwen of blij doen als Leon en Steffy het nog niet weten.’ zeg ik ernstig. George kijkt me aan alsof ik het onmogelijke van hem vraag. En dat blijkt ook zo te zijn. Wanneer Nederland wordt uitgeroepen tot winnaar van het Songfestival, juicht hij het uit.
‘Oké. Ik denk dat we wel gewonnen hebben.’ zegt Steffy droogjes tegen Leon.