Met één zwetende hand in die van George en de ander tikkend tegen mijn been, loop ik achter de assistente aan.
‘Goed, ik vraag het nog één keer: weet je zeker dat je dit wil?’
Ik kijk van de assistente naar George. ‘Ik denk het.’
Na twee uur stoppen de geluiden even. Ik heb me eens laten vertellen dat sommige mensen met angst alleen bij blootstelling aan die geluiden al in paniek schieten.
‘Gaat het nog?’
Ik kijk opzij vanaf de stoel waar ik op lig. Het antwoord op die vraag is: nee en als het nog langer duurt, ga ik huilen.
‘Jawel.’ zeg ik. ‘En met jou?’
Hij begint te lachen. ‘Met mij ook. Maar ik ga nog wel even bijverdoven’
Als dat op dit tempo blijft doorgaan, dan kan ik ergens rond kerst mijn mond wel weer fatsoenlijk bewegen.
‘Jeetje!’ hoor ik de assistente achter me roepen. ‘En dan ben je ook nog jarig vandaag, dat zie ik nu pas!’
‘Ja klopt.’ antwoord ik terwijl de tandarts net aan mijn lip trekt.
‘Waarom plan je dit vandaag in?’ ze rolt op haar stoel terug naar die van mij.
‘Ik martel mijzelf graag.’