Toen ik met Leon en Steffy in één huis woonde – oh die goede oude tijd – zei Steffy wel eens dat Leon zomaar in slaap viel. Dan vroeg ze aan hem of hij de wekker had gezet, waarop hij ‘ja’ zei en direct daarna heel hard snurkte. Je kunt je afvragen hoe betrouwbaar zo’n antwoord dan is.

Gelukkig heb ik daar met George geen last van. Of anders gezegd: ik ga te laat naar bed om te weten of hij wel of niet direct slaapt, of een wekker heeft gezet.
In het weekend liggen we wél regelmatig rond dezelfde tijd in bed. Ook vandaag. We willen vroeg naar bed, maar het is vrijdagavond en dingen gaan zoals ze gaan. We kletsen weer via FaceTime met Anouk en Ferry en voor we het weten is het natuurlijk later dan we wilden. Maar we blijven zitten tot we allebei onze ogen niet meer open kunnen houden.

Als we naar bed gaan, vraagt George of ik alsjeblieft nog even mijn Harry Potter luisterboek wil opzetten. Of een app met onweer geluiden.
‘Jij slaapt toch al voor ik het gevonden heb.’ antwoord ik.
‘Niet waar!’ zegt hij. Gevolgd door een enorme snurk.