‘Vanavond!’ zegt George als hij de deur opent na een werkdag. ‘Even lekker eten, drankje erbij. Muziek…’
‘Kijken we onder het eten wel even Dragon Ball Z?’ vraag ik.
George’s ogen worden groot. ‘Ja! Maar het zal nog wel zes afleveringen duren voordat Goku eindelijk bij de rest is…’

Ik lach. George ergert zich dood aan het verteltempo van Dragon Ball. Ik ben er juist fan van. Lekker traag, tot in detail. Alsof je een boek leest zonder te lezen. Ik vind het prachtig! Als die makers van Dragon Ball nou gewoon eventjes een Stephen King boek verfilmen (of er een anime van maken, als ze dat noodzakelijk vinden), dan wordt het verhaal misschien eindelijk eens verfilmd zoals het bedoeld is.

‘Nu moeten we nóg een aflevering kijken.’ zegt George elke keer als er weer eentje voorbij is. Hij kan het niet hebben dat er nog steeds geen conclusie is en alles maar blijft opbouwen.
Ik antwoord met ‘Tuurlijk!’ want ik vind dit alles alleen maar mooi.

Om half één kijkt George op zijn horloge. ‘Ik ben godverdomme veertig.’
‘Ja?… Dus?’
‘Ik zit op mijn veertigste tot half één op vrijdagnacht Dragon Ball Z te kijken.’