Floor en ik lopen langs het haventje in Tilburg. Ik heb er meer dan vier uur over gedaan om bij haar te komen. Storing hier, storing daar… Het was een gedoe, maar uiteindelijk ben ik dan toch in Tilburg beland! De felle zon en stortregen wisselen elkaar constant af. Vandaag ben ik al drie keer doorweekt geregend en binnen een half uur compleet opgedroogd. Ik vind het allemaal wel prima.

Na ons avondeten (dat minder goed was dan verwacht) wandelen we samen langs het haventje en kroeg waar Floor werkt. We komen ook langs een gebouw met ‘Panta Rhei’ op de gevel. Ik begin direct weer met vertellen over de betekenis van Panta Rhei en de oud-Griekse filosofie. Heraclites, Parmenidus, Plato… Ik heb het hier al uitvoerig over gehad.  Ik had dit hele verhaal niet eens tegen Floor gehouden als ze niet zo geïnteresseerd had gereageerd op mijn verhaal over de neuropsychologische basis van anorexiapatiënten. Maar hoe meer Griekse filosofen ik erbij haal, hoe onverschilliger Floor wordt.

‘Sorry.’ zeg ik, maar wel pas ná mijn verhaal. ‘Ik werd te enthousiast omdat je het anorexia-verhaal leuk vond.’
Ze kijkt me serieus aan: ‘Ik heb gewoon niets met mythologie.’