Eens per week ben ik ‘s ochtends te vinden op een VR gaming ground voor therapeutische doeleinden. Heel leuk allemaal. Ik heb er eerder een uitgebreide blog over geschreven.
Tijdens de VR game, die werkt als een soort neurofeedback methode, leer je spelen met je stressniveau. Je leert je eigen lichaam (en stressreacties) dus niet alleen kennen, maar ook onder controle brengen. En dat alles terwijl je dus met zo’n zware bril op je kop staat die je de rest van de dag vouwen in je gezicht geeft… Waardoor het er om vier uur ‘s middags nog steeds op lijkt alsof je net verkreukeld uit bed stapt. Afijn. Het mag de pret niet drukken.

Ik word deze ochtend wakker met een berichtje van Romy waarin ze vraagt of ik ‘die therapie met die gekke bril ook nog steeds doe?’
Ik antwoord dat ik dat doe, maar dat het – door de reis naar Poznan en de tentamenperiode een aantal weken stil lag. ‘Binnenkort heb ik weer een afspraak.’ antwoord ik.
Maar wanneer was dat nou eigenlijk? Ik open mijn agenda en bekijk wanneer ik die gekke bril weer mag opzetten. ‘Een uur geleden, Romy. Een uur geleden.’