Leon heeft me ‘Keep talking and nobody explodes’ gegeven. We waren al een tijdje op zoek naar een spel dat we samen konden spelen en da’s niet zo makkelijk als je allebei aan de andere kant van de wereld zit. Ik bedoel dat ik aan de ene kant zit en Leon aan de andere kant. Niet dat we allebei aan de andere kant zitten, want in dat geval zouden we op precies dezelfde kant zitten.

Nou goed.

Leon en Steffy spelen vanuit Zuid-Amerika en ik veilig vanaf mijn eigen eettafelstoeltje (u had het toch niet andersom verwacht?).

Terwijl de ene persoon de handleiding heeft om de bom uit te schakelen, moet de ander die handelingen ook daadwerkelijk uitvoeren. En dan is het tijdslimiet van 5 minuten ineens héél erg kort. De tijd vliegt!
Elke keer als ik roep dat ik zo wel echt naar bed moet, doen we toch nog eventjes één bom en tussen de bommen door, praten we natuurlijk ook even bij. Als we weer enkele bommen hebben gehad, hoor ik gestommel boven me. Ik kijk op de klok en slik. ‘Oké jongens. Ik denk dat ik naar bed moet. George is alweer wakker.’