Het is Sikke’s verjaardag! Dat gebeurt elk jaar op 26 april. En dat is zo’n datum waarop iedereen sinds enkele jaren ook kan, dus het is altijd druk. Eerder kon ik me daar prima doorheen slaan, omdat ik hallo zei en op mijn sokjes weer naar mijn eigen huis liep. Daar proostte ik dan zonder Sikke, op Sikke. Vaak met Andries en An An of Kevin. Maar dit jaar kan het niet. Sikke is verhuisd (daar huil ik nog steeds om) en ik moet nu meedoen op een feestje.

In de woonkamer speur ik rond. De tafel zit vol, buiten staan mensen… Ah, maar kijk daar! Een statafel in een hoekje. Ik wurm me langs de muur en kijk vanaf mijn nieuwe plek rond. Opeens zie ik Andries. Goddank.
‘Hallo.’ zegt hij terwijl hij bij me komt staan.
‘Druk.’ antwoord ik. Hij knikt: ‘Ik schrok ook toen ik binnenkwam. Veel die ik niet ken. Dat vind ik moeilijk.’
‘Ik vind de mensen die ik ken moeilijker.’ denk ik hardop. ‘Die hebben al een beeld waar je aan moet voldoen en als je dat niet doet, is dat lastig. Bij nieuwe mensen kun je gewoon verzinnen wie je bent.’