Het is een godswonder, maar ik ben gisteren in Poznan gearriveerd. We zaten in het vliegtuig naast een dame die direct vroeg of wij ook via Verrassingsreis hadden geboekt. Zij had dat 48 uur van tevoren gedaan, maar had blijkbaar de tijd om een complete Guide For Poznan te kopen.

Mama en ik zijn geen goede toeristen. We verplaatsen ons via taxi door de stad en rennen niet van de ene bezienswaardigheid naar de ander. We bezoeken de botanische tuin, de Avenida, de Stary Rynek en het archeologisch museum. Om daarna neer te ploffen op het terras in de zon met een drankje en hapje.
‘Als we morgen weer naast die vrouw zitten…’ ik slik mijn drinken door. ‘Dan heeft die vrouw natuurlijk zeshonderd dingen gedaan en vraagt ze naar ons avontuur.’
Mama lacht. ‘Ik denk dat we met het archeologisch museum wel punten scoren hoor.’
‘Maar dat was geen reet aan.’
‘Nee. Maar dat hoeft zij niet te weten.’
‘We kunnen gewoon zeggen dat het indrukwekkend was.’ besluit ik. ‘En als zij dan wat noemt dan zeggen we gewoon dat we dat ook hebben gezien en dat het indrukwekkend was.’
‘Ja.’ antwoordt mama. ‘Wat wil jij zo eten?’