Er lopen twee figuren die ik herken uit duizenden. Dat mag ook wel; ik ken ze inmiddels elf jaar. Ik wuif ze naar binnen. Nog voor ik zeker weet of ze de straat oversteken, loop ik de hal door naar de voordeur.
‘Gefeliciteerd!’ roep ik als ik de deur open. Marije lacht en ik geef Evelien een knuffel. ‘Doen we wijn om je verjaardag te vieren?’
‘Nee.’ zeggen ze in koor.
‘Bier dan?’
‘Ja!’ zegt Marije direct maar Evelien schudt haar hoofd.
‘O nee dus.’ lacht Marije. ‘Maar wat moet je nou vertellen dan?’

Ja, dat is wel een ding. Ze is één van mijn liefste vriendinnen en dat was precies de reden dat ik het niet wilde vertellen via een berichtje. Maar inmiddels duurt het al te lang.
‘Ah joh dat komt wel!’ zeg ik zodra ik de woonkamerdeur open.
Een paar gesprekken over Het Geloof en Het Huwelijk later, kijkt George naar me op. ‘Nou dan moeten we maar niet gaan…’ Hij kijkt geschrokken. ‘Zeg jij het?’
‘Moet ik dat doen? antwoord ik verbaasd omdat hij het ervoor in geuren en kleuren aan familie vertelde.
‘Wij gaan trouwen.’ Grijnst George terwijl hij mijn hand vastgrijpt.