Aangezien er drie hele lieve mensen waren die mij voor mijn verjaardag een kledingbon hebben gegeven, kan ik eindelijk weer shoppen! Het leven is zonnig. Ik struin alle winkeltjes af. Van H&M tot Zara tot ALLES. Máár ik ben verstandig: er gaat €40,- uit naar nieuwe shirtjes en de rest bewaar ik braaf.

Als ik me ‘s avonds in een felgroene, nieuwe body hijs (zonder knoopjes aan de onderkant), voel ik me als herboren. Dat mag volgens minimalisten vast allemaal niet, want less is more en alles wat je nodig hebt zit al in jezelf, maar ik ben blij dat ik eindelijk eens wat nieuws kan aantrekken.

Vanavond spelen we een bordspel bij Sikke en Tim.
‘Oke.’ zeg ik na een tijdje. ‘Ik zit het uit te stellen, maar ik moet naar de wc. En dat is zo’n gedoe met dit ding aan. Dan zit je echt naakt.’
De drie mannen kijken me verdwaasd aan en gaan weer verder met hun leven.

Als we aan het einde van de avond weggaan, trek ik een trui aan omdat ik niet wil verkleumen in alleen die groene body.
Tim kijkt me serieus aan: ‘Waarom draag je eigenlijk een badpak?’