The Hills: New Beginnings gaat vanavond eindelijk in première. In de VS was dat vorige week al het geval, en ik heb wanhopig geprobeerd om het al ergens vandaan te halen, maar zonder succes. Ik moest wachten. En terwijl ik wachtte, kon ik mijn ongeduld met Nick delen.
‘Tot ik zag dat het terugkwam, had ik The Hills heel ver weggestopt in mijn geheugen.’ zei hij terwijl we samen in het park lagen te praten over de dingen die hij wil schrijven. ‘Maar het komt nu allemaal weer terug.’

Op zondagavond krijg ik vijf minuten voor de première een berichtje: ‘Zit je klaar met popcorn?’
‘Ja!’ antwoord ik. ‘Jij?’
‘Per ongeluk. Ik ben alvast in het voorprogramma beland.’
Shit. Denk ik meteen. Waarom heb ik dat gemist?!

De uitzending begint en we berichten over de nieuwe gezichten die iedereen zich (waarschijnlijk met het Hills-geld) heeft laten aanmeten en roddelen door over de cast. Wat fijn dat ik dit alsnog kan delen met iemand, want George zit als een chagrijnige trol naast me mee te kijken.
‘Jezus man.’ zegt George. ‘Dat jij dit geweldig vindt, moet ik accepteren. Maar hij kijkt dit in zijn eentje. Wat de fuck?!’