Het is eigenlijk niet geloofwaardig als ik tegen iemand zeg dat ik geen tijd heb.

Sommige mensen plannen hun hele agenda vol. Dan krijg je een uitnodiging met een datum die dan ergens rond het einde van de zomer ligt, alsof dat alles maar heel normaal is en iedereen het nodig heeft om máánden vooruit te plannen.
Ik doe daar niet aan mee. Hoe moet ik nou weten of ik in het eerste weekend van september zin heb om koffie te gaan drinken? Misschien wil ik dan wel thee. Of een plant kopen. Of in bed liggen. Waarom moet ik mijn weekend nú al vastleggen? Wat een gedoe.

Maar sinds kort ben ik geloofwaardig, want George heeft zijn agenda aan die van mij gekoppeld. Hierdoor heb ik onder bijna elke dag een bolletje staan. Eerst schrok ik daar van, omdat ik dacht dat ik per ongeluk dingen te doen had. Was niet zo. George had dingen te doen. Pffjooew.

Vandaag vraagt iemand me of ik 10 juli mee wil Naar Iets Belangrijks. Ik stuur een screenshot van mijn agenda. ‘Dan kan ik helaas niet.’ *verdrietig gezichtje*

In gedachten voeg ik toe: dan heb ik storingsdienst.