‘Je hebt het overleefd zie ik.’
‘Ja.’
Hij lacht. ‘Nou vertel! Hoe was het?’
‘Het was mooi. En leuk!’
‘Vond je moeder het ook leuk?’
Ik knik. ‘Ik denk niet dat ik ooit nog wil vliegen.’
‘Waarom niet?’
‘Da’s zo kwetsbaar. Dat gedoe in die lucht.’
‘Het is ook heel kwetsbaar.’ beaamt hij.
‘En dan als hypochonder… Ik dacht dat dát me zou opbreken. Niet een klassiek geval van vliegangst.’
‘Misschien ben je minder hypochonder geworden.’
‘Echt niet.’
‘Waar heb je vandaag last van?’
Ik druk op mijn hoofd. ‘Aanstormend infarct. Gelukkig rechts. Dat beperkt de taal in elk geval niet.’
‘Als je wel doodgaat kom ik speechen op je begrafenis.’
‘Kom jij op mijn begrafenis?’
‘Dat denk ik wel ja. Maar deze maand ga ik op vakantie dus dan kan ik niet.’
‘Waar ga je eigenlijk naartoe?’
‘Italië.’
‘Vliegtuig?’
‘Auto.’
‘Kun jij autorijden?’
‘Ik kan autorijden.’
‘Ik vind je geen type dat autorijdt.’
‘Ik doe het wel.’
‘Ook levensgevaarlijk.’ zeg ik.
‘Ja. Dat is ook gevaarlijk.’
‘Wat nou als je doodgaat?’
‘Tja.’
‘Dan kom ik op jouw begrafenis. En laat ik een briefje achter met: Ik zei het toch.’
‘Dat mag je op de kist schrijven.’