Marit en ik proberen al een tijdje af te spreken, maar dat lukt niet goed. Vooral sinds ik mijn nieuwe baan heb. Hoera voor mij trouwens! Het is leuk en spannend en om er niet psychisch aan onderdoor te gaan, moet ik veel rustmomenten inplannen. Ik heb natuurlijk mijn studie en binnenkort mijn tweede deeltentamen van Het Meest Geestdodende Vak Ooit (zie je. zeur ik er weer over. ik kan dit niet loslaten, mijn lieve lezer-mensen).

Maar – hoe serieus en ernstig ik ook ben – dit weekend staat Into The Grave op de planning. Hét jaarlijkse metalfestival van Leeuwarden. George en ik hebben besloten de zondag te gaan en ook Sikke en Nick gaan mee. Logisch, want hoe vaak kun je Opeth nou zien spelen voor heu-le-maal niks?! We hebben het vrijdag tijdens onze wijnavond al uitvoerig met z’n allen besproken en morgen kunnen we los!

‘Morgen heb ik tijd!’ laat Marit weten.
Zondag is normaal eigenlijk wel ”onze” koffie-drink-dag.
‘Morgen ga ik naar Into the Grave. Je mag wel mee?’ typ ik. Ik zie Marit al staan in een zwierig jurkje tussen de metal-meneren.
‘Moet je daar geen ticket voor hebben? En zwarte kleding? Beiden heb ik niet.’