We staan voor een enorm rek vol bordspellen.

‘Hmm…’ Leon inspecteert de schappen, maar draait zich dan naar de verkoopmedewerker. Die medewerkers zijn om een of andere reden altijd in de buurt. Kan irritant zijn, maar bij deze winkel waardeer ik het wel. Ze ouwehoeren wat met je, maar zijn bovenal echte geeks. Van die bordspel-fanaten die echt over ieder spel wel iets kunnen vertellen. Je heb een half woord nodig, en zij komen binnen een paar seconden met drie of vier geschikte keuzes. Ik vraag me alleen af of ze dat ook voor kleuterspellen kunnen doen…

Het blijkt van wel. Zelfs nu praat de verkoper honderduit. Ik ben nog nooit in dit deel van de winkel geweest. Wat zijn er veel spellen voor kinderen!
‘Deze hebben we laatst nog getest met een vierjarige. Hartstikke leuk!’ Hij duwt Leon een spel in zijn handen. ‘Oh en deze…’ de verkoper begint direct weer te vertellen tot hij zichzelf onderbreekt. ‘Voor wie is het eigenlijk?’
‘Mijn nichtje.’ antwoordt Leon. ‘Ja, niet die hier naast me staat.’ Hij begint te lachen en de verkoper lacht uitbundig mee. ‘Nee? Deze is toch wel een stukje groter?’
‘Neeh.’ zegt Leon. ‘Dat valt eigenlijk wel mee.’