De eerste zonnestralen breken langzaam door de wolken. Het is begin mei en voor mijn gevoel kouder dan normaal. Zaten we de voorgaande jaren niet al lang in de avond buiten?
Leon en ik probeerden op een van de eerste mooie dagen buiten te zitten, maar dat lukte niet. De wind was koud. De wolken bleven de zon blokkeren. Het kippenvel stond op mijn armen. Leon had zijn grote vest aangetrokken. Een enorm hippie-achtig ding waar lama’s op staan en dat ook nog van lama wol is gemaakt. Leon woont er zowat in. Zelfs nu het langzaam warmer wordt, draagt hij het vest overal (mee) naartoe. Zijn baard is inmiddels ook lang en – uiteraard – perfect bijgehouden met baardolie.

‘Check!’ hij wijst naar iets wat op tafel ligt en lacht breed. ‘Nieuwe zonnebril.’
Ik pak het houten doosje vast en klik hem open. Er zit een houten bril in met gekleurde, reflecterende glazen.
‘Cool.’ zeg ik en Leon knikt. Hij pakt de zonnebril uit het doosje en loopt naar de spiegel. Hij trekt zijn vest recht en kijkt lachend naar zichzelf in de spiegel. Plotseling vertrekt zijn gezicht. Leon draait abrupt om: ‘Of ben ik nu te hipster met mijn lama vest en houten zonnebril?’