George is een workaholic. Het komt dus zelden voor dat we een lange tijd samen zijn. Ook in quarantaine spenderen we niet veel tijd met elkaar. Zijn werk gaat door, ik zit nog steeds hele dagen alleen thuis… Er is gewoon geen enkel verschil.

Het kwam dan ook als een enorme (aangename!) verrassing dat George de maandag voor Bevrijdingsdag en Bevrijdingsdag zelf had vrij genomen. Vier dagen met George! Wat een luxe!
We lagen dagen achter elkaar om half zeven ‘s ochtends in bed en bleven tot de avond hangen.

‘Ik ga lekkere broodjes bestellen.’ zei George op maandagmiddag terwijl hij uit bed sprong. Hij bestelde via telefoon en was eigenlijk al aan de late kant toen hij ze ging ophalen.

‘Ik zag een collega.’ zei hij toen hij terugkwam.
‘Ja? Dus?’
‘Ja… Nou! De broodjes waren al lang klaar. Ik heb het heel abrupt afgekapt denk ik.’
‘Oh.’
‘Ik stuur hem zo wel een berichtje met ”sorry”.’
‘Ja maar George…’ ik keek hem aan. ‘Jouw toppunt van onaardigheid, is mijn toppunt van aardigheid. Dus dit is niet nodig.’
George liet zijn broodje op het bord vallen. ‘Ja bij jou, maar ik heb het over de gemiddelde mens, Jacky.’